PlaySense

Dat MachineGames een prima ontwikkelaar is, is bij velen wel bekend. Met de Wolfenstein-games hebben ze bewezen spannende avonturen te kunnen brengen. Dit doen ze nu ook met Indiana Jones and the Great Circle, wat natuurlijk een stapje omhoog is, omdat ze met een grote licentie werken. Wat dat betreft kunnen we kort zijn in onze conclusie: de game weerspiegelt perfect de identiteit van de Indiana Jones-franchise dankzij een avontuur dat in lijn van de films past, een uitstekende en sfeervolle presentatie van Indiana Jones, maar ook andere personages en een heerlijk foute antagonist. De gameplay biedt veel variatie in puzzelen, exploreren en het vechten is ontzettend vermakelijk. Met andere woorden: deze game is absoluut de moeite waard om te spelen.

Mario & Luigi: Brothership herrijst een dood gewaande franchise uit z’n graf en we zijn zo gelukkig dat Nintendo beslist heeft om deze reeks nog een nieuwe kans te geven. Het is een geweldige game geworden, al is ons grootste minpunt samen te vatten als ‘…maar het duurt even voordat het echt goed wordt’. Het verhaal begint wat krakkemikkig, maar wordt vanaf een bepaald punt wel een pak beter. De eilanden zijn heel uniek en het leveldesign is geslaagd, maar de eerdere eilandjes zijn wat klein en beperkt in vergelijking met de latere locaties. Ook de combat is enorm verslavend, al moet je ook hier even wachten vooraleer je de leukste en meest diepgaande functies vrijspeelt. Laat dat echter je pret niet bederven, want Mario & Luigi: Brothership is zeker z’n tijd waard, voor zowel nieuwkomers als oude fans. Eén tip: zorg er zeker voor dat je op tijd aan je kanon staat als je langs een eiland vaart, want moeten wachten tot je ‘Zeiland’ een extra rondje heeft gevaren voordat je opnieuw kan vuren, is best vervelend.

Call of Duty: Black Ops 6 is na het teleurstellende Call of Duty: Modern Warfare 3 een game die we precies nodig hadden. De singleplayer is substantieel, spannend en erg gaaf om te doorlopen. De Zombies modus is heerlijk vertrouwd en vooral ontzettend vet vanwege de actievolle gameplay en de geheimen die er te ontdekken zijn. De multiplayer is uiteindelijk het belangrijkste en die is op wat kleine aanmerkingen na meer dan degelijk te noemen, waarbij de omnimovement echt een waardevolle toevoeging is. De maps zijn prima, het aanbod in modi is gevarieerd en de gameplay is heerlijk. De game komt met wat puntjes van kritiek en de bugs zijn wat vervelend, maar wat vooral de boventoon voert is het plezier dat je met de shooter zult hebben dankzij het meer dan goed uitgewerkte totaalpakket. Het is compleet, gepolijst en vooral heel fijn om te spelen.

De eerste uren van Life is Strange: Double Exposure beloven veel goeds. De game ziet er netjes uit en speelt lekker weg. De spanningsboog wordt langzaam maar zeker opgebouwd, wat je als speler nieuwsgierig maakt naar wat komen gaat. Hoewel de gameplay niet origineel is, biedt deze precies wat je van het genre kunt verwachten. Vanaf het derde hoofdstuk komt het verhaal echter in een stroomversnelling en verliest het spel steeds meer aan spanning. Daar komt nog bij dat er onlogische momenten zijn die spelers kunnen verwarren of afleiden. Vooral tegen het einde wordt het regelmatig verwarrend, wat het spel niet ten goede komt. Hierdoor is Life is Strange: Double Exposure een middenmoter geworden en het zwakste deel in de serie.

Romancing SaGa 2: Revenge of the Seven is als remake goed gelukt. De game ziet er moderner uit en er zijn nieuwe features toegevoegd. Qua gameplay is er ook weinig mis met het spel. De turn-based gevechten zijn leuk en je hebt veel mogelijkheden om je team samen te stellen en te versterken. Bovendien verloopt het oplevelen van wapens en magie heel organisch, waardoor je minder onnodige tijd kwijt bent aan het toebedelen van upgrades. Toch laat Romancing SaGa 2: Revenge of the Seven op sommige vlakken een beetje zijn ouderdom zien, vooral wat betreft de missies, die niet bepaald gevarieerd zijn. Er zijn ook enkele difficulty spikes aanwezig en het kan soms lastig zijn om nieuwe plekken te vinden. Desondanks zijn het de pluspunten die de overhand hebben en is er voldoende om van Romancing SaGa 2: Revenge of the Seven te genieten. Dit is vooral aan de orde voor gamers die van turn-based combat houden, want dit soort titels worden steeds minder vaak gemaakt.

Nintendo delivers on its promises with Super Mario Party Jamboree. The game offers more content than any previous game. The seven game boards have different difficulty levels, so there is something for everyone. The minigames are generally fun, but the ones that use motion controls are often quite monotonous. Jamboree is great when you play against three other human players, but loses some of its fun in single player. This is because the CPU-controlled opponents occasionally make very stupid decisions. Outside of the game boards, there is more to do than ever before. The extra modes come into their own and offer you a lot of variety. Super Mario Party Jamboree is not perfect, but it is the most fun game in the series and also offers the most content.

Zoals aangehaald, lijkt Test Drive Unlimited zijn identiteit wat kwijt te zijn. Veel dingen die de franchise geliefd maakten, zijn niet in deze game aanwezig en hier is weinig tot niets voor in de plaats gekomen. Zo mist ook een beetje het gevoel van progressie, zoals je dat normaliter van de franchise gewend bent. De stabiliteit van de servers is een drama, kregen we te maken met framedrops, lag en ook grafisch scheert de game geen hoge toppen. Mocht de ontwikkelaar deze zaken opgelost krijgen, dan is de map daarentegen zeker een hoogtepunt. Ook over het handelingsmodel zijn we zeker te spreken en dat de AI zich op je niveau aanpast is leuk en uitdagend. Echter staan hier voorlopig nog te veel negatieve zaken tegenover om de game aan te raden. Het lage cijfer is vooral een gevolg van de frustraties om de staat waarin de game zich, bijna een maand na release, nog bevindt. Mochten deze zaken in de toekomst opgelost worden, mag je het eindcijfer gerust maal twee doen.

Until Dawn is niet zo mooi oud geworden, met gameplay die vandaag de dag onnodig stroef aanvoelt en keuzes die ondertussen echt wel gemakkelijker herkenbaar zijn als illusies. Begrijp me niet verkeerd, het verhaal is nog steeds ijzersterk, vol knappe dialogen, onverwachte wendingen en herkenbare personages, met wie het acht uur lang uitermate fijn vertoeven is. Als je Until Dawn nog nooit gespeeld hebt, is deze grafisch geüpdatete versie dan ook een absolute aanrader. Wie negen jaar geleden echter al zijn hart verloor aan het origineel, kan deze remake zonder problemen links laten liggen. Buiten de betere graphics is er immers erg weinig nieuws onder de zon. Ik vond het zeker prettig om nog eens lekker nostalgisch in Until Dawn te duiken, maar blijf - terwijl de aftiteling over het scherm rolt - vooral met één vraag zitten: was dit echt nodig? Voor een lagere prijs kan je immers nog altijd met het origineel aan de slag en die game is eigenlijk minstens even goed.

Na meer dan 17 jaar waren de verwachtingen hoog en was de kans op tegenvallen dus ook best groot. Toch is het de ontwikkelaars gelukt om die verwachtingen te overstijgen, en bewijst Sparking! ZERO meer dan een waardig vervolg te zijn op de geliefde Budokai Tenkaichi-games. Het spel biedt niet alleen de perfecte balans tussen toegankelijkheid en diepgang, maar weet ook de anime-look en -feel op verbluffende wijze tot leven te brengen. Met een indrukwekkend roster van 182 verschillende personages bij release, kunnen fans zich verheugen op talloze epische gevechten.

Epic Mickey: Rebrushed blaast nieuw leven in een voormalige Wii-exclusive en het uiteindelijke resultaat is grotendeels geslaagd. De wereld ziet er (ondanks de duistere sfeer) best kleurrijk uit en het is een plezier om op ontdekkingstocht te gaan in de verschillende levels met je verfkwast in de hand. Ook de 2D-levels, die klassieke Disney cartoons op een originele manier tot leven brengen, zijn een hoogtepunt. Toch zitten er barsten onder die (nieuwe) laag verf: de game duurt net iets te lang om van begin tot eind boeiend te blijven én het is spijtig dat het algemene game design je vrijheid limiteert. Ons grootste probleem is toch de hoeveelheid aan bugs, met een game breaking bug als het toppunt van frustratie. Uiteraard is het geen garantie dat ook jij hiervan last zal hebben, maar de kans is er dus wel. En aangezien je geen manuele saves kan maken, is dit een groot risico. Op zich is Epic Mickey: Rebrushed een 7/10 waard, maar een game breaking bug is onvergeeflijk en daarom scoren we de game niet hoger dan een 5.